Dit is een oud nieuwsbericht. De inhoud kan inmiddels achterhaald zijn door recentere ontwikkelingen.
Uitgelichte opleidingen:

Werken aan onze relatie

‘Nu we een jaar of 7 bij elkaar zijn heb ik, ondanks dat ik een man ben, eens wat gevoelens, essenties en veranderingen die voor mij echt nodig zijn voor je op een rijtje gezet. Ik stuur je de puntjes nu vast toe, zodat we er morgen een constructief gesprek over kunnen hebben want ik heb er echt last van, ik krijg er gewoon mega stress van. Ik hoop dat het je niet te rauw op je dak valt, maar jij bent nu eenmaal verantwoordelijk, daar kan ik verder ook niets aan doen. Dus neem me het vooral niet kwalijk, maar hier zijn dus jouw belangrijkste veranderpunten zodat we samen verder kunnen:


• Ik voel me steeds meer een nummer, dus jij moet dat veranderen.
• Ik vind dat onze communicatie steeds meer teveel alleen om jou draait, wat is je oplossing hiervoor.
• Ik kom financieel iedere maand niet uit, dus dat moet jij oplossen.
• Ik moet voor mijn omgeving zorgen, dus jij moet zorgen dat ik tijd krijg.
• Ik kan het allemaal niet meer combineren, dus jij zorgt ervoor dat ik het minder druk krijg.
• Ik moet meer voor mezelf kiezen, dus ik heb minder tijd voor jou.

Groetjes en tot morgen.’

Oké, het rijtje is misschien een beetje zakelijk geformuleerd maar dat is toch best wel helder voor de communicatie toch? Gewoon wat transparante veranderpunten. Hoe langer ik er over denk des te strijdvaardiger ik er van word. Ja, er moet nu echt een einde komen aan deze ongelijkheid anders maakt het me nog eens gek. Hoeveel sprankeling, prikkeling, plezier beleef ik eigenlijk nog aan onze relatie? Niks toch? Nee, ik knal er morgen frontaal in en als er niet naar me wordt geluisterd dan haak ik af dan moeten ze het zelf maar weten, dan ga ik keihard knokken voor m’n rechten!

Twee dagen later…
Het gesprek was gisteren een ramp, er werd totaal niet naar me geluisterd! Eigen beleving, geen zelfreflectie, er zat niets van mezelf bij, te eenzijdig en teveel IK-gericht, geen communicatie, ik moest zelf keuzes maken en niet zij! Niet te geloven toch? Vrouwen, pff, altijd de schuld buiten zichzelf neerleggen, het komt altijd door de ander. Nou, dat zullen we dan wel eens zien, het gaat echt niet gebeuren dat het allemaal door mij komt en dat ik dan degene zal zijn die weggaat?

Drie dagen later…
Zo, ik weg? Ik ben vanmorgen naar de huisarts geweest, die was druk, maar ik heb echt een goed gesprek gehad met de praktijkondersteuner en die was het volledig met me eens dat ik klachten van een uitbrander heb, Burn-out of zoiets. De praktijkondersteuner gaf zelfs aan dat een van onze belangrijkste ministers ook vindt dat psychische klachten beroepsziekte nummer één is en nu wordt ik doorverwezen voor een intake bij een psycholoog. Alleen wel jammer dat dat wel een beetje lang gaat duren, 3 tot 6 weken.
Ik heb vanmorgen ook mijn leidinggevende gebeld en verzuimverlof gevraagd vanwege het verschrikkelijke gesprek dat ik met die dame van HRM heb gehad. Begint de leidinggevende mij ook nog even te piepelen dat ik geen recht op verzuimverlof zou hebben omdat ik niet wilde zeggen wat ik heb. Gaat je niks aan man! Hoe dan ook, ik heb door deze dingen nu een Burn-out want dit trek ik allemaal niet meer.

Vijf dagen later…
Ik heb de bond ingeschakeld omdat de leidinggevende iets had over het opschorten van mijn salaris en dat hij zou kijken of ik naar de bedrijfsarts mocht. Naar de bedrijfsarts mogen? Ik? Jippie, ik mag misschien naar de bedrijfsarts. Ik heb Jan van de OR even gebeld, die gaf me aan dat ik moet uitkijken voor de bedrijfsarts omdat die allemaal op de hand van de werkgever zijn en dat ik iemand van de bond moest inschakelen om mezelf te beschermen.

Nog eens 15 dagen later…
Vandaag bij de bedrijfsarts geweest, viel best wel mee, hij gaf aan dat ik inderdaad wel iets van een zuurmanger of sjurmenager of ongeveer-indruk of zoiets maakte. Geen idee waar hij het over had maar toen ik zei dat ik over 4 weken voor m’n intake bij de psycholoog moet komen, zei hij dat ik dan over 6 weken weet bij de bedrijfsarts terug moet komen.

Weer 6 weken later…
Weer bij de bedrijfsarts geweest en verteld dat de intake inmiddels is geweest en dat ik onder behandeling ben en intussen medicijnen heb gekregen om rustiger te worden. Ik slaap slecht en ben erg zenuwachtig, heb ook af en toe van die momenten dat ik opeens super bang ben om niks. De dokter zei dat ik over een week of 12 terug moet komen en dat ik voorlopig niet naar het werk hoef voor m’n re-integratie of zoiets. Ik moet er niet aan denken, ben kapot en lig halve dagen als een vaatdoek op bed. Ben inmiddels al ruim 2 maanden thuis en heb gelukkig nog niks van het werk gehoord.

6 maanden later…
M’n leven is een ramp geworden. Ik kom tot niks meer, ben weer gaan roken en als ik overdag niet slaap, probeer ik me thuis een beetje nuttig te maken. Ik zal wel moeten want ik heb te horen gekregen dat het gezin last van m’n gedrag begint te krijgen. De therapie gaat wel goed maar ik heb niet het gevoel dat ik veel opschiet. Hoorde van een collega dat er iemand is aangenomen die mijn werk doet. Extra klap in m’n gezicht en even voel ik mijn oude boosheid weer opkomen.

12 maanden later…
Gestopt met m’n therapie en medicijnen, het bracht me niks en ik vond niet dat het me beter maakte. Thuis crisis, ik krijg het niet meer op de rit en inmiddels 70% inkomen met alle gevolgen van dien. Mijn vrouw stelt dat ik of ga werken of dat zij gaat.

Weer 8 maanden later…
Ik zit in een gehuurde stacaravan tussen lotgenoten. Het pakte nog anders uit; mijn vrouw is niet gegaan, maar ik kon vertrekken. “Als er iemand moet veranderen dan ben jij het en zo niet dan is daar de deur totdat je zelf keuzes maakt!” Ik heb het juist voor hun gedaan, juist voor m’n gezin ben ik het gevecht aangegaan. Zucht, ook zij snapt dus niet hoe erg een Burn-out is, het is als een virus dat me verlamt. Mijn bedrijfsarts gaf me aan dat ik binnenkort voor de WIA-keuring zal worden opgeroepen en ik heb inderdaad een brief gehad.

Weer 4 maanden later…
Bij UWV geweest en pure bevestiging gekregen hoe erg mijn werkgever wel niet is. Ze moeten een extra jaar mijn loon betalen omdat ze niets aan mijn re-integratie hebben gedaan. Het schatje van HRM gaf aan dat ze de arbodienst aansprakelijk gaan stellen omdat de bedrijfsarts altijd gezegd zou hebben dat de werkgever niks hoefde te doen. Logisch, want ik kon en kan echt niet werken. Over werk gesproken, ik heb niks meer van ze gehoord. Ik hoorde trouwens wel iets van een discussie in de Tweede Kamer dat de werkgever bij Burn-out in de toekomst de arbeidsongeschiktheidsuitkering zou gaan moeten aanvullen. Ik hoop dat dat door gaat, we zullen zien.

Uiteindelijk na 36 maanden…
Vandaag, 3 jaar na mijn eerste verzuimdag, weer bij UWV geweest. Gisteren ook een brief van mijn werkgever ontvangen. Ik word niet ontslagen maar krijg met ingang van vandaag geen salaris meer. De komende 2 maanden is dat niet zo erg want dan krijg ik zelfs meer; 75% in plaats van mijn oude 70% omdat ik volledig arbeidsongeschikt ben. In de brief, geloof dat het beschikking heet, staat dat de arbeidsdeskundige van UWV geen functie voor me kan duiden en dat ik daarom volledig arbeidsongeschikt ben. Ik begrijp dat ook wel, ik heb de afgelopen 3 jaar ook zoveel mee gemaakt. Natuurlijk is 51 best een beetje vroeg om niet meer te werken maar helaas is het niet anders, ik kan er natuurlijk verder ook niets aan doen. Kijk eens wat ik allemaal ben kwijtgeraakt: m’n gezin, m’n werk, m’n huis en sociale status… en dat alleen maar omdat mijn werkgever roofbouw op mij heeft gepleegd.
Tot zover.

Hoe ik het verhaal verder had kunnen schrijven? Nou, in de praktijk blijkt de kans heel groot dat het over 3 jaar einde Loon Gerelateerde Uitkering is (lees de werkgever heeft verkapt 3 jaar WW gefinancierd) en de hoofdpersoon uit mijn verhaal wordt ‘op papier’ door UWV herkeurd en afgeschat op 0-35% WGA. Aansluitend heeft betrokkene zonder No Risk-status 2 maanden de tijd om een baan te vinden en inkomen te genereren (klein weeffoutje in de wet?) of het wordt Bijstand of huis opeten of een ander rampzalig alternatief.

Ik heb in CS Verbindt! al een keer een stukje geschreven over de misvatting dat uitval door psychische klachten als een beroepsziekte moeten worden opgevat. In de rest van de wereld is een beroepsziekte aantoonbaar alleen te herleiden naar het beroep, het werk en/of de werkomgeving. Met dit stukje probeer ik de tegenstrijdigheid tussen normaal gedrag binnen een relatie en het volledig ontspoorde gedrag binnen een arbeidsrelatie zichtbaar te maken. De werknemer wordt nergens geconfronteerd met zijn eigen gedrag en waar die confrontatie dreigt, gaat hij die uit de weg. Binnen een arbeidsrelatie is dit buitengewoon eenvoudig omdat in Nederland ongeveer alle verplichtingen bij de werkgever zijn/worden neergelegd. Met het offensief van de laatste 4 jaar om zo’n beetje al het psychische verzuim tot een werkgeversrisico te maken, wordt helaas alleen het tegenovergestelde bereikt; veel werknemers die (veel te jong) ten gevolge van te veel bescherming volledig ten onrechte en volstrekt onnodig, zonder enig alternatief en perspectief (einde WGA) van de arbeidsmarkt worden geduwd. Zoveel gemiste kansen in een tijdperk dat bol staat van grote veranderingen. Verandering betekent meestal bewegen en ontwikkelen, zelden stilstaan en wegstoppen. De gewenste bescherming wordt dan een illusie die simpelweg verdampt door de voortgang. De werknemer in dit verhaaltje had beter hard moeten worden geconfronteerd met zijn eigen illusie in plaats deze onnodig en onterecht te versterken.

3 Reacties

  1. Briljant weer …. (als altijd ). Ik lees je blogs met genoegen. Wanneer komt je boek uit ? 🙂
    Daarnaast een reality check : het is herkenbaar vanuit de praktijk.

  2. Een voorbeeld van multi(f)actorieel falen. Alle actoren die bij deze casus betrokkene zijn falen:

    – De werknemer die zich ziek gedraagt;
    – De bedrijfsarts die niet conform de richtlijnen handelt. Gekozen kan worden uit de STECR werkwijzer Arbeidsconflicten, Handelen van de Bedrijfsarts bij Werknemers met Psychische problemen of beide. Een re-integratie advies had gegeven moeten worden;
    – De werkgever die zich in het verloop van het verzuim (ik gebruik bewust het woord ‘ziekte’ niet) passief opstelt;
    – De behandelaar (psycholoog) die ook niet de vigerende richtlijn hanteert (De richtlijn Werk en psychische klachten betreft het betrekken van werk en het werksysteem in de behandeling en begeleiding van cliënten met psychische klachten. In de richtlijn wordt geen onderscheid gemaakt naar aard, oorzaak en ernst van psychische klachten.
    Aandacht voor het werk en het werksysteem kan bij een diversiteit aan klachten relevant zijn. Ook bij klachten die niet per definitie arbeidsgerelateerd zijn. Cliënt is de centrale actor in het herstelproces. De richtlijn is van toepassing op cliënten die werken of die willen werken. De psycholoog ondersteunt cliënt om actief het eigen herstel te bevorderen, waarbij werk onderdeel van het herstel uitmaakt).. Er vanuit gaande dat ‘niet willen werken’ geen ziekte is, zou de behandeling van de psycholoog gericht moeten zijn op het herstellen van gezond gedrag bij deze werknemer, die qua gezondheid de potentie heeft om 90 jaar oud te worden.

    Kortom: deze casus beschrijft een situatie waarbij alle actoren falen.. een vorm van passieve arbeidseuthanasie. Als dit schering en inslag is maak ik me ernstig zorgen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *