Dit is een oud nieuwsbericht. De inhoud kan inmiddels achterhaald zijn door recentere ontwikkelingen.
Uitgelichte opleidingen:

Verzuimpercentages versus verzuimkosten

Iets wat ogenschijnlijk makkelijk lijkt, kan alleen daarom al een lastige kwestie tot een extra complex probleem promoveren. Een schoolvoorbeeld hiervan is het werken met verzuimpercentages. Werken met verzuimpercentages kan overigens ontzettend breed zijn. Iemand die verzuimdagen vertaalt naar een verzuimpercentage. De Arbodienst die de verzuimdagen deelt door 365 kalenderdagen om zo een lager percentage te scoren. Een afdeling die het 3e verzuimjaar en het loonsanctiejaar niet meetelt om een norm te halen. Of een verzekeraar die om het verzuimpercentage vraagt om de juiste risico-inschatting voor een verzuimverzekering te maken. Allemaal werken ze met verzuimpercentages. Ook worden de verzuimpercentages gebruikt door ze te vermenigvuldigen met de jaarloonsom om zo uit te rekenen wat verzuim kost. Dat dit een bijzonder risicovolle manier van rekenen is, zal ik aan de hand van een voorbeeld uitleggen.

Voorbeeld

Een werkgever met 30 mensen in dienst heeft een loonsom van € 1.000.000,- en 465 verzuimdagen. De directie is best wel trots op het lage verzuimpercentage: 4,25% en uiteraard is ook de arbodienst bijzonder in haar nopjes met dit mooie resultaat. Toch overweegt de werkgever vanwege het lastige economische klimaat om iets meer zekerheid in de kopen.

Een van de maatregelen is om een ziekengeldverzekering af te sluiten met een dekking conform de loondoorbetaling; 100% voor het eerste jaar en 70% voor het tweede jaar. Teneinde tot een juiste premie te kunnen komen, vraagt de verzekeraar op het aanvraagformulier in te vullen wat op jaarbasis de kosten voor het verzuim zijn. De kosten worden als volgt berekend:

1.000.000 x 4,25% = € 42.500,-

Later blijkt dat de helft (2,125%) van het verzuim (4,25%) bestaat uit ‘extra lang verzuim’ (dus werknemer(s) waarbij het tweede jaar verzuim al is ingegaan). Wanneer we naar de kosten kijken, betekent dit dat 50% x € 42.500,- met 70% vermenigvuldigd moet worden omdat in het 2e jaar immers 70% wordt uitgekeerd. Het sommetje is dan:

(42.500 x 50%= 21.250) x 70% = € 14.875,- in plaats van € 21.250,-. Een verschil van € 6.375,- en de verzuimkosten zijn dus geen € 42.500,- maar € 36.125,-

Bij een analyse van de verzuimdossiers blijkt dat 1 van de managers met een inkomen van € 57.500,- precies 365 dagen heeft verzuimd en daarnaast is er nog wat andere meer regulier verzuim binnen het bedrijf, samengeteld 100 dagen verzuim à € 100 per dag. Dan ziet het rekensommetje er als volgt uit:

100 x 100 = € 10.000,- + € 57.500,- (salaris manager) = € 67.500,-

Wat is nu het verzuimpercentage? Een snelle rekensom leert dat de verhouding tussen de loonsom (1.000.000) en de schade (67.500) 6,75% is, dus het verzuimpercentage is 6,75%. Toch?

“Het verzuimpercentage zegt alleen iets over verzuimdagen, niet over de kosten”

Het lijkt heel logisch, maar het verzuimpercentage is ook dan toch echt 4,25! Hoe dit kan? Een verzuimpercentage zegt iets over verzuimdagen en niets over de kosten en het aantal verzuimdagen in het 2e voorbeeld is identiek. En waarom rekenen verzekeraars dan met verzuimpercentages om het risico in te schatten? Geen idee, maar wel is zeker dat de verzekeraar die dit risico met een eigen risico van € 42.500,- zou hebben verzekerd toch een behoorlijke schade in de boeken zou hebben.

Wat is dan het voordeel van normen en vergelijken met de branche? Geen idee tenzij dat een weergave van dagen zou zijn. Dat het dan helemaal niets uitmaakt wie er verzuimt en hoe lang dit verzuim al duurt, doet dan vervolgens wel zwaar afbreuk aan het belang en de geloofwaardigheid van een dergelijke norm en/of vergelijking.

Verzuimkostenpercentage laat risico beter zien

Een verzuimkostenpercentage zou misschien een betere en meer zuivere afspiegeling van het risico zijn dan de huidige standaard; het verzuimpercentage. Omdat de kosten beter zichtbaar worden is er een betere en meer betrouwbare afspiegeling van de toekomstige risico’s met betrekking tot de WGA, maar ook wordt de verdamping van de geldstromen meer transparant. Bij veel organisaties zou dit tot een verdubbeling leiden. Aan de andere kant heeft dit, nadat men van de eerste schrik is bekomen, als voordeel dat de noodzaak tot aanpak kristalhelder wordt en niet langer te ontkennen valt. Verzuimpercentages versus verzuimkostenpercentages: een mooie uitdaging voor de toekomst. Ik heb er alle vertrouwen in dat er voor 2020 organisaties zullen zijn waarbij de kosten de basis zijn, niet langer (alleen) de dagen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *