Dit is een oud nieuwsbericht. De inhoud kan inmiddels achterhaald zijn door recentere ontwikkelingen.
Uitgelichte opleidingen:

Onhandig, maar niet onjuist

Deze blog is ook als ingezonden brief verstuurd aan de Volkskrant, in reactie op het stuk van Dion Mebius in de Volkskrant van vrijdag 1 september 2017 (Ongezonde strijd rond ziekbed van werknemer).

Toelichting vooraf

Geen enkele werkgever is er op uit om een werknemer arbeidsongeschikt te maken. Evenmin ken ik werkgevers die de politiek hebben gevraagd om de keuze te maken dat alle rekeningen voor verzuim en arbeidsongeschiktheid ongeacht de oorzaak of aandoening 12 jaar voor hun rekening komen. CS Opleidingen en haar voorgangers zijn al meer dan 15 jaar actief om organisaties te helpen een beter beeld van de kosten voor verzuim en arbeidsongeschiktheid te krijgen en deze waar mogelijk te reduceren. Inmiddels zijn er in dat kader meer dan 3.000 afgestudeerde register-casemanagers landelijk actief. Dit document kunt u beschouwen als een bijdrage voor onze studenten en alle professionals die actief zijn in het werkveld van de verzuimbegeleiding en mijn onverminderde passie voor het vak dat ik inmiddels meer dan 20 jaar geleden heb bedacht: de case- en caremanager.

Suggestief artikel

Om maar meteen met de deur in huis te vallen, de subtitel van het artikel: reconstructie commerciële arbodiensten, is even suggestief als de rest van het verhaal. Ik voel geen behoefte om de voortdurend aangehaalde arbodienst Goed of verzuimbedrijf Acture te verdedigen, zij redden zich prima. En de brief dan, en de voorbeelden, hoe erg is dat? Prima, de brief van Goed was onhandig maar feitelijk niet onjuist. Ergens bij de Volkskrant is groen licht gegeven voor een hetze tegen Goed, het zij zo en hoewel anders bedoeld, herkennen veel organisaties hierdoor juist het tegenovergestelde. Zie het maar als het voorbeeld van de recensist die een nieuwe film enorm afkraakt en dat dit voor velen daarom juist direct het startschot is om in te loggen en meteen kaartjes te bestellen.

 70 tot 90% van de ziekmeldingen heeft geen medische oorzaak

Als het dat allemaal niet is, wat dan wel? Het vakgebied van verzuim en arbeidsongeschiktheid is te precair en te kostbaar om politiek te bedrijven. Hoeveel artikelen er ook worden geschreven, hoeveel Radars en Zembla’s de relatie tussen verzuim en kosten ook verfoeien; het kost de werkgevers (en wanneer het publieke werkgevers betreft, de belastingbetaler) circa 35 miljard Euro per jaar. Als voorbeeld haal ik het artikel; ‘Oorzaak ziekmelding is in meeste gevallen niet-medisch’ van John Wanders in de Volkskrant van 13 maart 2016 aan. Hier wordt verslag gedaan van het feit dat 70 tot 90 procent van alle ziekmeldingen geen medische oorzaak heeft…..ik zal het spellen: g e e n m e d i s c h e o o r z a a k! Hoeveel? Een luttele 70 tot 90 procent slechts? Dan is het eigenlijk toch belachelijk dat werkgevers zich daar dan druk over maken? Het is dus de hoogste tijd om alle misstanden kraakhelder en feilloos aan de kaak te stellen en de grote boze werkgever en hun companen, de commerciële arbodiensten, stevig aan te pakken! Aldus geschiedde.

Weet waarover je praat

Allemaal goed en mooi, maar wanneer je je hier als Volkskrant aan waagt, doe het dan wel netjes en fair. Informeer de lezer eerlijk en gooi niet allerlei termen door elkaar zoals ziekteverzuim, ziektewet, eigen risico dragen ziektewet en inzetbaarheidsmanagers. Maak geen stemming en politiek met vage opmerkingen als “we horen wel eens dat arbodiensten doorschieten”, nepbedrijfsartsen, weeffouten in de wet of een bedrijfsarts die een berisping heeft gekregen. De door het artikel heen repeterende suggestie dat een werknemer die ziek is dus ook automatisch arbeidsongeschikt is, is niet alleen juridisch onjuist maar daarnaast ook kwetsend. Schrijnend voor al die duizenden werknemers die ondanks ziekte en beperkingen er juist voor kiezen om te blijven werken en daar met hun arbodienst en werkgever bijzonder goed en harmonieus in slagen.

In een eerdere blog gaf ik al aan dat 84% van de werknemers in Nederland tevreden is met de onafhankelijkheid van de bedrijfsarts en dat de arbodienstverlening door werknemers landelijk gemiddeld hoger dan een 7 wordt beoordeeld. Voor de goede orde; 84% is echt heel veel meer dan 16% en een 7 is geen reden voor paniek. En toch wordt er, onder meer met behulp van dit soort verhalen en uitzendingen (Radar, Zembla), hard gewerkt aan het in stand houden van de lastenverdeling en ‘het klaar maken van de markt’ voor de introductie van de nieuwste parel op de kroon van de SER: de arbeidsarts (voor extra uitleg verwijs ik naar de blog ‘medisch x medisch=medischkwadraat’.

Volkskrant bedrijft platte politiek

En daar zit, naast het tekort doen van samenwerkende zieke werknemers en werkgevers en de professionals in het veld die daar iedere dag hun best voor doen, de kern van mijn betoog; achter het artikel wordt platte politiek bedreven om tegen de maatschappelijke opvattingen in 2 dingen te bereiken: niet praten over kosten en de komst van de felbegeerde arbeidsarts. Het aanpakken van bedrijven als Goed en Acture is een leuke bijvangst, maar komt het goed als we werkgevers monddood maken over de kosten en nog meer medicaliseren terwijl 70 procent en meer van het verzuim niet medisch is?

Leuk bericht afgelopen donderdag 7 september door ANP: voorzitter Jan Struijs van de Nederlandse Politiebond vertelde dat in 2013 is ontdekt dat circa 3.000 agenten oorspronkelijk vanwege niet-medische gronden ziek thuis zitten en nauwelijks contact hebben met hun werkgever. Tja dan wordt het vanzelf een keer wel medisch. Is misschien een leuke suggestie als onderwerp voor een volgend artikel: 3.000 x € 40.000,- = € 120.000.000,- kosten. En omdat het een overheidsorganisatie betreft gaat het dan om belastinggeld, ieder jaar weer opnieuw. Neem het bijvoorbeeld x 5 jaar en het resulteert in het aardige bedrag van € 600.000.000,-. Niet alleen kun je daar maar zo de meesters en juffen van het basisonderwijs blij mee maken, het is ook nog eens een gedekte begroting.

Of dit soort problemen met behulp van de arbeidsarts wel worden opgelost is maar zeer de vraag. Zelf zet ik mijn geld op de bestaande professionals met verstand van zaken en mandaat; onder meer een goede bedrijfsarts, een register-casemanager in taakdelegatie en een register-casemanager voor de verzuimbegeleiding, en de aansturing op werkhervatting bij dezelfde of een andere en nieuwe baas.

Werk biedt altijd de grootste zekerheid

Werken aan onze inzetbaarheid is de uitdaging voor de komende 10 jaar en iedereen bij CS Opleidingen blijft geloven dat uiteindelijk eigenlijk niemand wil thuiszitten en dat werk altijd de grootste sociale zekerheid biedt. Alleen denken en praten in rechten voor zielig en hulpeloos gemaakte werknemers en het eenzijdig alles in rekening brengen bij de werkgever is net als de spruitjeslucht uit de jaren 80 en 90: verouderd. Dit soort mega-problemen los je niet op met een verkapte campagne voor een nieuwe extra arbeidsarts.

Zoek de oplossing in Den Haag

Het is net zoals bij het krampachtig vasthouden aan de klassieke manier van denken over belonen en pensioenen; we gaan er de brug naar de toekomst niet mee slaan: te eenzijdig, te idealistisch, te obsoleet. Ook waar het de (in financieel en Europees opzicht meer dan noodzakelijke) herstructurering van wetgeving aangaande verzuim en de financiering van arbeidsongeschiktheid betreft, ligt de bal als een politiek veel te hete aardappel in Den Haag. Ook al staat het gelijk aan politieke zelfmoord om de kosten anders en eerlijker te verdelen en werknemers meer aan hun plichten te houden, toch is Den Haag de plaats om oplossingen te zoeken en te vinden, niet bij werkgevers en dienstverleners. Lijkt me een mooi onderwerp voor een goed verhaal, een nieuwe kijk en ander geluid dat de Volkskrant zou sieren.

 

6 Reacties

  1. Een uitstekend en tot in detail gegeven antwoord. Ook kranten zouden beter hun best moeten doen aangaande onderzoek journalistiek. Goedkoop punten scoren doet geen recht aan de waarheid en vooral de vakbekwaamheid, die CS Opleidingen al jarenlang verzorgd. Ik mocht destijds ook een van de leerlingen zijn.

  2. Dank, Herwin, voor weer een helder, duidelijk en uit mijn hart gegrepen artikel; de toon van het debat is vervuild door onjuiste kennis en soms zelf opzettelijke misvatting van wet- en regelgeving. Ook advertenties van de FNV op Facebook om op te roepen tot second opinions ” omdat je weer aan het werk moet” passen in dat beeld. Ik ben blij dat jij zo’n duidelijke pen hebt,

    Paul

  3. Deze Schrijver heeft steenvast een enorm medelijden met de werkgevers, alsof hij het uit eigen zak moet betalen! Hij gaat er aan voorbij dat juist de werkgevers kozen voor een systeem van loondoorbetaling bij ziekte om Nederland ‘beter’ te maken.

    Het is m.i. meer een herverdeling van kosten die al decennialang worden voldaan door de gehele maatschappij maar nu via de kas van de werkgever loopt om een optimale betrokkenheid bij het onderwerp te borgen. We moeten niet vergeten dat de kosten vóór de invoering van deze wetgeving enorm opliepen. Ook is er oneigenlijk gebruik gemaakt van de ziektewet door dezelfde werkgevers die deze Schrijver nu zo enorm zielig vindt.

    Het opnemen voor de werkgever is prima maar we dienen onderscheid te maken. Veel negatieve signalen uit het verzuimwereldje vinden hun oorsprong in gevallen die voortkomen uit de private uitvoering van de ZW en/of sectoren met een hogere premie t.g.v. de premiedifferentiatie. Deze premiedifferentiatie komt voort uit het feit dat bepaalde sectoren voor een hoge instroom in de zw zorgen. Er is door vakbonden en werkgevers gekozen voor het principe ‘de vervuiler betaalt’ Ik zie dat de recentelijke publicaties vooral voortkomen uit deze hoek ‘vervuilers’ die zich nu enorm verslikken in hun eigen ‘vuil’. Waaronder de politie i.d.d.

    Als redmiddel wordt er gegrepen naar lagere premies middels het eigenrisicodragerschap, zonder hun rol als eigenrisicodrager in te vullen zoals door de wetgever beoogd.

    Als zoveel verzuim niet-medisch is wat doen de bedrijfsartsen dan? Dat zou betekenen dat ze zeer vaak onjuist oordelen?

    De aangehaalde tevredenheid over bedrijfsarts is een meting over heel het veld. Ik zou wel eens een onderzoek willen zien over de tevredenheid van de langdurige zieken die onderhanden genomen worden door uitvoerders die een direct belang hebben bij een lage schadelast omdat ze feitelijk ook verzekeraars of tussenpersoon zijn.
    Het gaat m.i. best aardig met de casemananegment zolang er sprake is van 1e spoor én een dienstverband. Daarna geldt ‘uit het oog is uit het hart’ en zien bestuurders de werkgeverslast als oneigenlijk en blijkt het gif voor de verhoudingen tussen werkgever en werknemer.

    Hoe deze Schrijver ook draait en keert, de signalen zijn niet mals en het draagvlak voor het eigenrisicodragerschap, verzuimbedrijven, en uw beroepsgroep brokkelt af. Is het allemaal onzin van op sensatie beluste journalisten? Of heeft u de afgelopen 20 jaar misschien iets niet helemaal goed gezien of signalen gebagatelliseerd? Praat eens wat vaker met zieken die onderhanden genomen worden door  úw casemanagers en praat eens wat minder met/voor die enorme zielige vervuilende werkgevers.

      1. Jou vraag is een reflex van studeerkamerwijsheid Paul. Wijsheid vindt je zelden in cijfers die achteraf tot stand komen.
        Denkt u nu echt dat hier niets aan de hand is? Verzuimpolitie, radar, trouw, een vandaag, volkskrant en de monitor schreven hierover. Allemaal in een weer iets andere context maar de gemene deler is dat de kosten van ziekte als een hete aardappel heen en weer wordt geschoven en daardoor leid tot een gevoel van onder druk te worden gezet of onrecht bij de zieke.

        Uw voorman vindt het kennelijk allemaal onzin en zielig voor de vaak vervuilende werkgevers binnen het private wereldje en dat lijkt me geen goede houding van de voorman van uw beroepsgroep.

  4. Geachte heer of mevrouw Van Keulen,
    Met uw reactie op de mening van de heer Van der Wal is het niveau inmiddels helaas afgegleden naar puur idealistische retoriek. Realisme en idealisme kunnen in essentie echter prima samengaan zolang de hiervoor noodzakelijke ruimte voor andere inzichten en meningen geborgd is. Juist dan ontstaat vaak het klimaat waar het uitwisselen van meningen, het voeren van gesprekken en het aangaan van de dialoog die partijen dichter bij elkaar brengt. Het is lovenswaardig om vast te stellen hoe bevlogen u uw visie verdedigt en ik kan uw passie zeer waarderen. Juist daarom hoop ik dat u de ruimte bij uzelf gaat vinden om in de toekomst op een meer open manier met andersdenkenden over dit belangrijke en buitengewoon gevoelige onderwerp in gesprek te gaan. Voor nu sluit ik van mijn kant het gesprek.
    Met vriendelijke groet,
    Herwin Schrijver

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *