Uitgelichte opleidingen:

Kippenvel ‘beim Notar’

Allereerst wil ik iedereen nog heel veel moois en een goede gezondheid voor 2019 wensen. Dat het voor jullie allemaal een geweldig mooi jaar mag worden. Een jaar waarin we hoop ik wat minder kramp krijgen als het een keer hard regent, wanneer er zowaar een sneeuwvlok dwarrelt en we met een Beaufortje 5 en dus alarmcode geel op social media niet net doen of dat er geen huis meer blijft staan, alle boten vergaan en het Nationale Rampenplan in werking moet treden. Een jaar waarin we een paard weer gewoon als een lieve mensenvriend gaan zien in plaats van het aardige dier als ‘schadelijk’ te betitelen door om te rekenen hoe vervuilend het beestje wel niet is; omgerekend 21.453 km per jaar. Ehhhhh, deze kilometers worden dan ook nog eens gereden met een SUV. Kortom, ik wens jullie allemaal ook vooral een lekker ouderwets normaal jaar toe, waarin het nieuws echt is gebeurd en niet wordt ’gemaakt’ door het ‘vinnikjournaille’.

Ik zat in de laatste week van 2018, voor de tweede keer in korte tijd, bij een notaris in Duitsland toen er iets (moois) gebeurde. In Duitsland is er nog steeds meer sprake van hiërarchie dan in Nederland en de vrouw van de notaris, ze werkt mee in de praktijk, is er nog steeds Frau Doktor en de Notar zetelt nog steeds in de ‘Kanzlei’. Mooie lambriseringen van geduldig oud eiken en generaties oude geluiddempende perzen over de wazig vlammende antieke marmeren vloer.

Naast me zat m’n Duitse buurman, een gezellig leuk oud en broos mannetje van diep in de 80, en samen keken we naar het strenge gezicht achter het formidabele bureau. De bruine ogen achter de zwarte hoornen ovaalronde bril kwamen af en toe los van het document vanwaar gortdroog juridisch technisch Duits naar ons gebracht moest worden. De oorzaak, ik had een stukje tuingrond van hem overgenomen, maakte ons tot blije toehoorders van dit welhaast klassieke hoorspel. “Aldus voorgelezen en wanneer u alles hebt begrepen kunt u hier tekenen”. De pagina’s papier en de pen werden sierlijk maar met de routine van duizenden keren over het grote zware bureaublad onze kant uit geschoven, toen er naast mij het krakerige stemmetje van de buurman klonk. “Mijnheer de notaris, u heeft hiervoor lang gestudeerd en ondanks dat ik zeker niet dom ben, begrijp ik echt niet wat u zojuist allemaal gezegd heeft en ik heb dus geen idee waarvoor ik nu eigenlijk ga tekenen”.

Oeps…. Die had ik niet zien aankomen, mijn kleine fragiele buurman was krakend direct, duidelijk en niet mis te verstaan en in spanning keek ik over de uitgestrektheid van glimmend mahonie naar de grote zwarte hoornen bril die zich richting het oude manneke keerde. Achter de bril gebeurde er opeens iets bijzonders; de bruine ogen werden zacht, het strenge gezicht mild en Herr Notar ging rechtop achter zijn bureau zitten. “Aber sicher, aber sicher…..”Wat ik vertelde is dat u zich geen zorgen hoeft te maken wanneer er in de tuin de komende zomer geen tomaten groeien.
U hoeft ook geen angst te hebben wanneer de rozen in de lente niet uitlopen en Pluvius weigert zijn tranen aan de vruchtbare aarde toe te vertrouwen zodat de sla niet groeit, de aardbeien niet rijpen en de fruitbomen leeg blijven. Ik vertelde u zojuist dat wanneer alles anders is dan de afgelopen 50 jaar toen u nog samen met uw recent gestorven vrouw in uw tuintje werkte, u zich geen zorgen hoeft te maken. De heer Schreiber verklaart dat dat risico voor hem is en niet voor u, dat vertelde ik zojuist”. Het oude mannetje naast me ontspande zichtbaar en slikte even toen hij zacht en dankbaar sprak: “Danke Herr Notar, nu wil ik graag onderteken en ik ga haar straks bij het graf vertellen dat alles goed is en dat ik Herr Schreiber een flesje van onze lekkerste Mirabellen Schnapps ga geven”.

Zo mooi om in de laatste week van het oude jaar een intens kippenvelmoment te beleven dat zo puur is dat het eraf spat: in je kracht blijven door je kennis in eenvoud te delen zonder op de ander neer te kijken. Helemaal voor niets, zomaar een spontaan en breekbaar gaaf moment als richtingwijzer voor 2019, hoe mooi is dat? Ik wilde het me je delen en mijn volgende blog gaat vast weer over een ouderwets ‘sexy’ onderwerp als Taakdelegatie of iets dergelijks.

Code geel hier, ik ga het vege lijf redden en zie je graag op onze open dag op 23 januari! 😊

Herwin

1 Reactie

  1. Als arbeidsdeskundige docent en mentor voor Arbeidsdeskundigen in opleiding heb ik een soortgelijke beleving gehad die ik met je wil delen.
    Als getuige deskundige was ik met een klant bij UWV op bezoek om bij de WIA beoordeling de nodige ondersteuning te bieden.
    Zowel bij de verzekeringsarts als bij de arbeidsdeskundige heb ik de gevalsbehandeling beleeft als eenvormig de klant ingrijpende ervaring waar hij helemaal niets van begreep. Uitgelegd werd door de VA met welke belastbaarheid klant rekening moet houden hetgeen uit een objectief medisch oordeel zou blijken? Na een veelheid van vragen te hebben beantwoord viel klant in slaap omdat zijn belastbaarheid het niet langer toeliet.Toen even later klant weer helder reageerde en even door de gang naar de koffieapparaat was gelopen vertelde hij aan de VA niets van het medische verhaal te hebben begrepen en helemaal niet te kunnen werken, hooguit 2 uur achtereen in een gematigd tempo enkele basisactiviteiten te kunnen uitvoeren als vrijwilliger. De VA stelde vast dat zijn professioneel oordeel was dat hij wel halve dagen passende arbeid moet kunnen doen. Mijn bevindingen over de re-integratieactiviteiten die bij het langdurig proberen in een praktijksituatie geen soulaas gaf bleek niet interessant voor de VA. Bij de arbeidsdeskundige bleek dit aanvankelijk bij de functieduiding een probleem op te leveren omdat er voldoende functies te duiden waren.
    Ook hier heb ik enkele vragen gesteld om de arbeidsdeskundige beoordeling te kunnen onderbouwen en uitgelegd dat in een intensief begeleidingstraject van 9 maanden is geprobeerd op een werkervaringsplek gedurende 2 dagen per week op advies van de BA te proberen 1-2 uurtjes per dag wat hand en spandiensten te verrichten zonder loonwaarde en dat dit volkomen mislukte omdat na een half uur klant met toegenomen klachten weer uitviel. Ook uitgelegd dat de beoordeling van de VA niet in overeenstemming was met de bevindingen uit de praktijksimulatie. Na overleg van AD en VA werd aan klant uitgelegd dat hij niet gedwongen werd te gaan werken omdat er uiteindelijk geen functies waren te duiden en hij als volledig arbeidsongeschikt werd beschouwd. Klant bleek aangeslagen door de wijze waarop de theoretische benadering en de wijze van uitleg volledig langs hem heen gegaan was toch uiteindelijk gerust gesteld over de afloop. Van andere klanten hoor ik soms soortgelijke ervaringen over de rigide theoretische benadering bij de beoordeling en de menselijke maat niet altijd hoog in het vaandel staat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *